Dag 2: Op de fiets en naar Khao San Road

Wat lijkt op een rustige ochtend in BKK.... En toch.

Stress...

Vandaag stond de fietstocht met Van Kessel en co op het programma en mijn vingertje werkte niet echt mee. Onze vaste apotheker voorzag ons gelukkig van een schoon verbandje en plastic plakkers om de boel samen te houden. Na een grondige inpakbeurt (met dank aan dokter Carl) vertrokken we te voet naar de Grand China Princess. We dronken nog een colaatje en waren volledig klaar voor onze heldentocht. Enkele minuten voor één op naar de lobby!

Wie boekt via een Nederlander, mag gerust een meute Hollanders verwachten. De lobby was volgepakt met noorderburen. In onze groep zat nog één dappere Brit.


Onze Thaïse gids (de Co is waarschijnlijk al dik binnen en ligt probably op zijn looi gat op het strand) informeerde naar de conditie van mijn hand en of het wel zou gaan want het eerste halfuur zouden we onze weg moeten zoeken door druk verkeer.


Langs onze kant zijn we niet gewoon te pleuen en ik voelde mij een oorlogsveteraan toen ik stoer antwoordde dat ik mijn rechterhand nog had om te remmen.

Enkele tourtjes in de ondergrondse garage en we vlogen uit het nest. Eerst door Chinatown waar we ongelofelijk smalle straatjes namen en ongeveer letterlijk door de mensen hun keuken fietsten (wat ik persoonlijk nogal genant vond), daarna naar de overzetboot voor Thonburi. We hopten er met fietsen en al op een longtailboot die ons naar het stilste en groenste stukje van Bangkok bracht.

In kolonne reden we langs de spoorlijn naar het noorden, tussen waterspinazieplantages, over betonnen minibrugjes. Adembenemend.

Deze tijd van het jaar kan het weer heel plots keren. Te midden van de bosjes overviel ons een stortbui gelijk ik er nog nooit één gezien heb. Het water gutste naar beneden. Geen Thaï meer te bespeuren. Elf fietsers en het overdonderend geluid van een tropische stortbui. Ik had schrik om met fiets en al van zo'n brugske te rijden of tussen boot en wal in de Chao Praya te stuiken maar na ons buitje waren we zwetsienat, zuipnat, zeiknat... (woorden schieten te kort.)

Tegen de tijd dat we met de longtailboot ons restaurantje (rond een uur) of vier hadden bereikt, klaarde de hemel alweer open. Op het menu: Gebakken rijst met ei en een pikante bouillon met varkensgehakt en tofoe. De Nederlanders keuvelden gezellig onder elkaar over de goedkoopste vluchten, de goedkoopste eetgelegenheden, de goedkoopste... (bon, u snapt de punt) terwijl ze gretig opschepten en zelfs bijvroegen. Weer een avondmaal uitgespaard.

Ondertussen babbelden wij met onze Britse compagnon. John -het kon een John zijn maar eigenlijk wisten we zijn naam niet- was op weg naar Koh Samui voor het huwelijk van zijn dochter en was voor de eerste keer in Azië. Dieje mens was oprecht blij dat we de moeite deden om al ne keer een woordje Engels te klappen. Welk een wereldburgers zijn wij toch.

De boot bracht ons tot aan de sluis tussen de klongs en de Chao Praya (levensnoodzakelijk of iedereen zijn doening zou onderstaan) waar we konden kiezen tussen nog een stukje met de boot of nog een stukje fietsen.

De Nederlandse meerderheid rulede en bijgevolg gingen we 'lekker nog een eindje fietsen'. (Betaald is betaald?) Carl en ik hadden al een zadelpijn en overwogen al de aanschaf van een poepkussentje maar no pain, no gain. We zouden ons niet laten kennen.

Door de hevige regenval was het water van de Chao Praya deftig gestegen. De geïmproviseerde houten loopbruggen en zandzakdijken vormden een extra uitdaging die mankepuut met trots en succes overwon. Tientallen handelaars waren hun kraampjes al aan het opstellen toen we langs de avondmarkt opnieuw door Chinatown fietsten. Uiteindelijk maar één ouder vrouwtje met kraam en al bijna van haar sokken gereden. Missie geslaagd.

In het hotel rekenden we af en namen dan samen met John de expressboot naar ons doening.

Eerlijk: Alleen hadden we zo'n tocht niet kunnen uitstippelen. Het was absoluut de moeite waard.

s'Avonds trokken we naar Khao San Road, een bij nachte verkeersvrij avenueke dat blijkbaar dankzij Leonardo Di Caprio en 'The Beach' veel faam verwierf. Als ge ne keer veel bleke bij elkaar wilt zien in Bangkok: This is the place. Veel eetstalletjes, veel drankgelegenheden (met de typische drankemmers/buckets met goedkope whiskey en frisdrank of redbull). Alles aan zeer democratische prijzen.

 

Ik was nogal getingeld om de fish spa (jaja, uw voeten in een aquarium) te proberen, maar kon mij nog net bedwingen. Voor 150 baht (+/- 150 frank) kunt ge pertans niet sukkelen, maar ik heb al gehoord van mensen die er invallen en zo.

We'll see. Genoeg zottigheden voor één dag. Misschien in Pattaya...

Dinner & Dance @ Sala Thai

Lekker eten maar hadden we geweten dat ze naast ons tafel zouden dansen, we hadden ons een tafelke verder gezet.

Speciaal voor Liselot

en alle andere fans van deze Pfaff-telg...

Carl

Dag 1: Ter land, te water én in de lucht

Na een uitgebreid ontbijtbuffet namen we de shuttleboot van het hotel naar de Thaksin pier. We hopten er op de skytrain richting Siam Road.















Deze buurt is het absolute shopping-mekka van Bangkok. Het ene poepchique complex ligt er knal naast het andere, verbonden door een kluwen van luchtbruggen. Wijnegem, Westland, Rosada...; Het zijn allemaal parvenu'kes in vergelijking met de Siam Paragon of de Siam City. Vanuit de skytrain zagen we nieuwe 'filialen van de hel' (zoals CP ze placht te noemen) als champignonnekes uit de drassige moerasgrond schieten. Goed voor uren en dagen winkelplezier.











De winkels in de complexen zijn trendy en kunstmatig fris. Grote namen, gekende merken en Westerse prijzen. Vermoedelijk geen namaak in tegenstelling tot in de kleine straatjes aan de voeten van de megabuildings. Ge moet het alleen vinden. Charlie moest naar gewoonte een nieuwe zonnebril hebben maar we kregen al snel honger van al dat winkelen dus werd de aankoop uitgesteld.

Een Japans restaurant bood een lunch aan voor 283 baht per uur. Ik was snel overtuigd en kreeg Carl uiteindelijk ook warm. Ge moest uw eten zelf garen in een zelfgemaakte bouillon en er was een lopende band bij betrokken met teljoorkes met allerhande vleeswaren en groenten. Rolbanden doen het altijd bij mij.


En ge moest er ook geen tafelmanieren hebben.













Creativiteit was wel vereist. Geen peper, zout of knorr-blokskes. Wel sojasaus, chilisaus en wasabi. Liters soja heb ik in mijn bouillon gekapt. Elk schoteltje dat bij mij passeerde moest eraan geloven. De habitués bleken er een andere techniek op na te houden. Zij smaakten hun soepke af in hun eetkommetje. Bij Carl bleven vooral de teljoren met vlees steken. Hoewel hij de lever toch ook aan zich liet passeren. Al bij al een superlunch gehad.


(Wouter: Een aanrader!)

(Coca Suki Restaurant - Stijl keuken: sukiyaki of 'steamboat')

We besloten terug te gaan naar het hotel om een bootje te charteren. De wijk Thonburi is een absolute must. Het leven in BKK ontwikkelde zich rond de Chao Praya en haar klongs (kleine kanaaltjes). We waren helemaal klaar voor een longtail-tocht langs paalwoningen en zo maar een ongelofelijke stortbui gooide roet in het eten. De boten op de Chao Praya zwiepten van links naar rechts en de goesting was rap over. 't Is niet omdat onverantwoorde boottochten een constante zijn in onze reizen dat we ons hier moeten verongelukken.





Toen we terug meer dan twee meter zicht hadden, besloten we alsnog -op het nippertje- te vertrekken. Twee uur lang sjeesden we in matige en hevige regenval langs bescheiden en grote doeningen. Indrukwekkend.


Geen toerist rondom ons te bekennen. Het was al goed aan het schemeren toen we de Sri Phaya Pier terug bereikten.





















Na een grondige opfrisbeurt genoten we van een lekker menu'ke, begeleid met tsjingeltsjangel en Thaïse dans in de Sala Thai.

Morgen op de vélo met de Co. Kijk mama, met één hand. (De vinger hangt er nog aan.)