Plaats van afspraak: De shooting range aan de Tiffany's (ladyboy cabaret), alwaar niet gevraagd wordt naar identificatie en men na betaling de grootste zot een geweer in de poten steekt.
Aangezien er al twee verdachte sujetten stonden te knallen, besloten we het lokaal tijdelijk te verlaten en ons een beetje moed in te drinken met een kingsize fanta. Voor een duel van dergelijke importance wilden we de range voor ons alleen.
Om Carl een plezier te doen, schoten we met een .22 semi-automatische colt. Een instapmodelletje. Persoonlijk ben ik meer vertrouwd met een Beretta. Laat ons dus maar stellen dat ik met een achterstand begon.
Carl schoot eerst. Het leek een beetje stuntelig maar nondemiljaar: 10 hits ofwa! De druk op mijn schouders was bijna ondraaglijk. Niet alleen waren alle kogels door het papier gegaan, ééntje was ook gevaarlijk dicht bij de roos gepasseerd. Proficiat,
Ik concentreerde mij en richtte. Schot na schot, recht op doel. Mijn zelfvertrouwen was groot, doch helaas. Toen het target naar voren kwam geschoven, zocht ik tevergeefs naar schietgaten. Onze schietbegeleider vond het wreed grappig. Hij kwam bijna niet meer bij. Toch één holletje in het papier.
Nu, eerlijk is eerlijk, het feit dat mijn geweer enkele keren vastliep, heeft er oprecht voor gezorgd dat ik -euh- uit mijn focus was. En zo'n klein kaliber. Tjah, als ge niet gewoon zijt daarmee te schieten....
Bij het naar buiten gaan probeerde ik mijn eer nog een klein beetje te redden. "I've let him win," fluisterde ik de gewerenman geniepig toe, maar ik denk niet dat hij mij geloofde.
Fair is fair. Carl was de betere. Wierook, wierook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten