We vertrokken rond een uur of vier in de namiddag.
Alsof de goden ermee gemoeid waren, reden we richting regen. Onze chauffeur -een Chinees- had een ernstig loopneusprobleem dat zich gelukkig pas manifesteerde nadat hij een halfuur aan de telefoon had gehangen. Rochelen, slijmen, horrelen en dan zijn neus afkuisen aan zijn mouw. Onafgebroken, tot aan de luchthaven. Ik dacht bijna dat het verborgen camera was, maar het bleek authentiek. Die Chinezen toch!
We hadden onze zeteltjes voor de eerste vlucht niet meer kunnen verzetten -normaal zijn we notoire laatsterijers- dus kreeg Carl een buurman. Toen we het vliegtuig doorliepen, zag ik al dat het dolle pret zou zijn.
We fly Etihad en Carl kreeg een gebuur op sandalen, met een wit lang kleed en met typische sjaal op het hoofd.
Het bleek al snel dat die mens nog niet vaak op de vlieger gezeten had. De touch screen van het inflight entertainment system moest er ongeveer aan geloven en tijdens het opstijgen hief de brave man beide handen ten hemel en begon hevig te bidden. Bismillaaaaah! Als ge dan niet veilig zit op de vlieger....
Eens in de lucht probeerde onze nieuwe vriend een conversatie met Carl te beginnen. Aangezien hij geen Engels spreekt en Carl geen Arabisch gebruikte het tweetal gebaren en geluiden. Niet alleen ik maar ook enkele andere passagiers vonden dit bijzonder amusant. De man bleek twee vrouwen en zeven kinderen te hebben (uitgebeeld door het wijzen naar een trouwring en door het gebleir van een baby).
Het was vriendelijk dat hij ons uitnodigde in zijn doening. Carl kreeg met moeite uitgelegd dat onze vlieger naar Bruxel niet zou wachten. We namen afscheid met een welgemeende Salaam Aleikum.
Drie uur transit in Abu Dhabi waar het 's nachts in transit altijd koud is en ik daar naar gewoonte altijd over klaag. Daarna opnieuw een zestal uur vliegen.
Rond een uur of acht 's morgens kwamen we aan in Brussel. Vanaf dan waren we op het openbaar vervoer aangewezen. Eén van de twee ticketautomaten in de luchthaven was helaas buiten werking. Drie loketten en 1 automaat konden de toevloed van reizigers niet slikken. De ticketautomaat ging het snelst maar was een risico. Eén op vier kreeg de betaling er niet door. Toen we aan de beurt waren -na een halfuur- was het alsof we op een slotsmachine speelden. We hadden geluk.
Het Koreaanse koppel, het Amerikaanse koppel en het Waalse meisje voor ons niet. Schandalig dat zo'n machine én geen cash én geen kredietkaarten aanvaardt. Terug naar af voor hen en welkom in België. De rij voor de loketten was minstens 3 keer langer. Zelfs de skytrain in Bangkok is 100 keer beter georganiseerd.
Bon, na veel vijven en zessen zijn we thuisgeraakt.
En 't is hier koud.
zaterdag 8 oktober 2011
woensdag 5 oktober 2011
De geheime drink
Een paar dagen geleden waren we -zoals ik eerder al liet weten- uitgenodigd op een intiem cocktailpartijtje ten huize van mijnheer en mevrouw Konijn.
Enkele minuten voor zes maakten we onze opwachting op het punt van afspraak, de eerste verdieping van een klassiek Thais gebouw van 200 jaar oud dat voorheen op een andere locatie in Thailand stond en voor de fun afgebroken en heropgebouwd is aan de kust. (Dat het geen sukkelaars zijn...)
Drie Duitse koppels, een Australisch koppel en een Fins koppel hadden ook een uitnodiging gekregen. Mevrouw Konijn brak onmiddellijk het ijs, zoals enkel een Amerikaanse uit Florida dat kan. We kregen een drankje in de hand en een welgemeende 'tast toe'. In het midden van het zaaltje -dat vaak voor huwelijken gebruikt wordt- stond een tafel met heerlijke hapjes.
Bij het binnenkomen hadden we een naamkaartje gekregen waar we onze naam en ons Chinees teken op dienden te schrijven. Deborah's echtgenoot Paisan is een konijn, vandaar de naam Rabbit Resort.
Persoonlijk ben ik een rat (blijkbaar het eerste dier dat de Boeddha tot zich riep) en Carl is een aap. (Hoe kon het ook anders?)
Twee van de drie Duitse koppels bleken habitués te zijn. Al snel herkenden ze elkaar 'van zien' en schakelden de zes Duitsers (overigens stuk voor stuk sympathieke mensen, zo bleek later) voor het gemak over naar het Duits.
Mijn helden van de avond waren echter Keith en Marie, het oudere Australische koppel. Keith schoot de hoofdvogel af door zich tijdens de voorstellingsronde (naam en chinees teken / klinkt erger dan het was) als volgt te presenteren: "My name is Keith and I'm a kangaroo." De joint lag plat.
Anyways, toen de Duitsers aan het verbroederen waren, stoof ik onmiddellijk naar meetje en peetje zoals we ze hier liefkozend noemen en drukte ik mijn ultieme appreciatie voor het onbekende en utopische Australië uit. (Ik begon nog net niet over Home & Away...)
Dertig jaar geleden verlieten de twee Groot-Brittannië en migreerden ze naar Perth (alwaar de temperatuur nooit onder de vier graden zakt). Wij jaloers. Het bier en de wijn vloeiden rijkelijk. Meetje en peetje waren in hun element. Wij ook.
De kwieke bejaarden hadden al indruk op ons gemaakt en toen ze dan ook nog vertelden dat ze door zouden vliegen naar Kuala Lumpur en al een reisje naar Borneo gepland hebben voor volgend jaar, waren we in complete adoratie. Carl en ik tekenen onmiddellijk om op die leeftijd nog zo'n exotische reizen te mogen ondernemen en om samen zo schoon oud te worden gelijk meetje en peetje.
Samen met onze nieuwe aussie-vrienden sloten we de tent, zo rond een uur of acht.
Avond geslaagd. Merci, mijnheer en mevrouw Konijn!
Enkele minuten voor zes maakten we onze opwachting op het punt van afspraak, de eerste verdieping van een klassiek Thais gebouw van 200 jaar oud dat voorheen op een andere locatie in Thailand stond en voor de fun afgebroken en heropgebouwd is aan de kust. (Dat het geen sukkelaars zijn...)
Drie Duitse koppels, een Australisch koppel en een Fins koppel hadden ook een uitnodiging gekregen. Mevrouw Konijn brak onmiddellijk het ijs, zoals enkel een Amerikaanse uit Florida dat kan. We kregen een drankje in de hand en een welgemeende 'tast toe'. In het midden van het zaaltje -dat vaak voor huwelijken gebruikt wordt- stond een tafel met heerlijke hapjes.
Bij het binnenkomen hadden we een naamkaartje gekregen waar we onze naam en ons Chinees teken op dienden te schrijven. Deborah's echtgenoot Paisan is een konijn, vandaar de naam Rabbit Resort.
Persoonlijk ben ik een rat (blijkbaar het eerste dier dat de Boeddha tot zich riep) en Carl is een aap. (Hoe kon het ook anders?)
Twee van de drie Duitse koppels bleken habitués te zijn. Al snel herkenden ze elkaar 'van zien' en schakelden de zes Duitsers (overigens stuk voor stuk sympathieke mensen, zo bleek later) voor het gemak over naar het Duits.
Mijn helden van de avond waren echter Keith en Marie, het oudere Australische koppel. Keith schoot de hoofdvogel af door zich tijdens de voorstellingsronde (naam en chinees teken / klinkt erger dan het was) als volgt te presenteren: "My name is Keith and I'm a kangaroo." De joint lag plat.
Anyways, toen de Duitsers aan het verbroederen waren, stoof ik onmiddellijk naar meetje en peetje zoals we ze hier liefkozend noemen en drukte ik mijn ultieme appreciatie voor het onbekende en utopische Australië uit. (Ik begon nog net niet over Home & Away...)
Dertig jaar geleden verlieten de twee Groot-Brittannië en migreerden ze naar Perth (alwaar de temperatuur nooit onder de vier graden zakt). Wij jaloers. Het bier en de wijn vloeiden rijkelijk. Meetje en peetje waren in hun element. Wij ook.
De kwieke bejaarden hadden al indruk op ons gemaakt en toen ze dan ook nog vertelden dat ze door zouden vliegen naar Kuala Lumpur en al een reisje naar Borneo gepland hebben voor volgend jaar, waren we in complete adoratie. Carl en ik tekenen onmiddellijk om op die leeftijd nog zo'n exotische reizen te mogen ondernemen en om samen zo schoon oud te worden gelijk meetje en peetje.
Samen met onze nieuwe aussie-vrienden sloten we de tent, zo rond een uur of acht.
Avond geslaagd. Merci, mijnheer en mevrouw Konijn!
dinsdag 4 oktober 2011
Nondeg*dvermiljaardedju!
Ook helden kennen tegenslagen.
Na onze ontmoeting met de Lou, gingen we op euforische wijze met de mot'cyclette nog eventjes naar Pattaya. In de badkamer van het hotel staat een heerlijke luchtverfrisser met jasmijn. Om ook thuis te kunnen genieten van zulk een fris aroma, beslisten we over te gaan tot de aankoop van dergelijke verfrisser.
Het big C shopping-center was the place to be.
En daar ging het mis.
We parkeerden onze bolide en lieten onze helmen naar Thaise gewoonte achter bij de scooter.
Toen we terugkwamen, bleek er maar 1 helm meer te liggen. Iemand had Carl's lelijke pots gestolen.
Dat gaat ons weer een paar galetten kosten.
Gelukkig waren de goden ons goed gezind en kwamen we zonder verdere tegenslagen terug in het Konijntje. Morgen spreken we madam Konijn aan in verband met de aankoop van een nieuwe helm. En dan klappen we er niet meer van.
* Begin vooroordeel * Het zullen wel weer Russen geweest zijn. * Einde vooroordeel*
We gaan er geen fatwa tegen gooien maar ik wil er niet bij zijn als die vuile dief kennismaakt met karma.
En dan hadden ze onze luchtverfrisser ook nog niet...
(Edit: Blijkbaar zijn we niet de enige slachtoffers: http://www.stickmanbangkok.com/Reader/reader1708.htm )
Na onze ontmoeting met de Lou, gingen we op euforische wijze met de mot'cyclette nog eventjes naar Pattaya. In de badkamer van het hotel staat een heerlijke luchtverfrisser met jasmijn. Om ook thuis te kunnen genieten van zulk een fris aroma, beslisten we over te gaan tot de aankoop van dergelijke verfrisser.
Het big C shopping-center was the place to be.
En daar ging het mis.
We parkeerden onze bolide en lieten onze helmen naar Thaise gewoonte achter bij de scooter.
Toen we terugkwamen, bleek er maar 1 helm meer te liggen. Iemand had Carl's lelijke pots gestolen.
Dat gaat ons weer een paar galetten kosten.
Gelukkig waren de goden ons goed gezind en kwamen we zonder verdere tegenslagen terug in het Konijntje. Morgen spreken we madam Konijn aan in verband met de aankoop van een nieuwe helm. En dan klappen we er niet meer van.
* Begin vooroordeel * Het zullen wel weer Russen geweest zijn. * Einde vooroordeel*
We gaan er geen fatwa tegen gooien maar ik wil er niet bij zijn als die vuile dief kennismaakt met karma.
En dan hadden ze onze luchtverfrisser ook nog niet...
(Edit: Blijkbaar zijn we niet de enige slachtoffers: http://www.stickmanbangkok.com/Reader/reader1708.htm )
Only in Pattaya...: FRITKOT LOU
We hadden al vaak gefantaseerd over wat we zouden doen en zeggen als we face to face met de Lou himself zouden komen te staan. Carl ging hem op sleeptouw nemen naar een bar en een pint trakteren. Daar kwam niet veel van in huis. Ik zou hem een hand geven en embrasseren.
En voorwaar, dat deed ik.
Enthousiast stapten we door de voordeur.
"Bonjour tout le monde!" en daarna tot de Lou: "Bonjour Lou! Je peux vous embarrasser?" Waarop er vier kussen volgden. Want in de Woelen zijn het er vier. Gelukkig dat ik dat al wist van tevoren.
"En Wallonie, c'est quatre, niewaar?" Maar de Lou voelt zich eerder een Brusseleir. "Et à Bruxelles, c'est avec la langue." Daar deden we niet aan mee maar de toon was gezet.
't Fritkot is op en top Belgisch. Een manneke pis dat echt pipi doet, stripfiguren, een foto van wijlen le Roi Baudoin en op de achtergrond Eddy Wally, un grand artist volgens de Lou.
We vertelden onze nieuwe vriend over onze lange zoektocht. Zijn lichtreclame hing er blijkbaar nog maar van in de namiddag. Geen wonder dat we het zo moeilijk vonden! Maar het was alle moeite waard.
Ik at een kleintje met mayonaise en Carl een kleintje met een boulet. Ondertussen verbroederden we met de tafel naast ons. Drie talen werden zonder problemen door elkaar gesproken. Vlamingen, Brusseleirs en Walen ondereen. La Belgique ten top. Vergezeld van een goed frietje (gebakken in ossenwit) en voor wie het wenst een typisch Belgisch biertje. En meer moet dat niet zijn.
Als ge ooit in Pattaya zijt, moet ge u niet generen om eens binnen te springen.
Ge zijt er welkom.
En de vrijdag zijn't Moules & Frites.
(Soi Jomtien Nivate (between soi 7 & 9) Thappraya Rd.)
(En wie het niet vindt, moet de Lou maar bellen: 089-0754751)
De .22 colt die alles verpestte...
Hoe dat schieten afliep? Boah, zo interessant is dat ook allemaal niet... Het weer is hier goed. En het eten is ook lekker. (En 't was UITGEKOCHTEN BOEL...)
Plaats van afspraak: De shooting range aan de Tiffany's (ladyboy cabaret), alwaar niet gevraagd wordt naar identificatie en men na betaling de grootste zot een geweer in de poten steekt.
Aangezien er al twee verdachte sujetten stonden te knallen, besloten we het lokaal tijdelijk te verlaten en ons een beetje moed in te drinken met een kingsize fanta. Voor een duel van dergelijke importance wilden we de range voor ons alleen.
Om Carl een plezier te doen, schoten we met een .22 semi-automatische colt. Een instapmodelletje. Persoonlijk ben ik meer vertrouwd met een Beretta. Laat ons dus maar stellen dat ik met een achterstand begon.
Carl schoot eerst. Het leek een beetje stuntelig maar nondemiljaar: 10 hits ofwa! De druk op mijn schouders was bijna ondraaglijk. Niet alleen waren alle kogels door het papier gegaan, ééntje was ook gevaarlijk dicht bij de roos gepasseerd. Proficiat,Lollie Bollie!
Ik concentreerde mij en richtte. Schot na schot, recht op doel. Mijn zelfvertrouwen was groot, doch helaas. Toen het target naar voren kwam geschoven, zocht ik tevergeefs naar schietgaten. Onze schietbegeleider vond het wreed grappig. Hij kwam bijna niet meer bij. Toch één holletje in het papier.
Nu, eerlijk is eerlijk, het feit dat mijn geweer enkele keren vastliep, heeft er oprecht voor gezorgd dat ik -euh- uit mijn focus was. En zo'n klein kaliber. Tjah, als ge niet gewoon zijt daarmee te schieten....
Bij het naar buiten gaan probeerde ik mijn eer nog een klein beetje te redden. "I've let him win," fluisterde ik de gewerenman geniepig toe, maar ik denk niet dat hij mij geloofde.
Fair is fair. Carl was de betere. Wierook, wierook!
Plaats van afspraak: De shooting range aan de Tiffany's (ladyboy cabaret), alwaar niet gevraagd wordt naar identificatie en men na betaling de grootste zot een geweer in de poten steekt.
Aangezien er al twee verdachte sujetten stonden te knallen, besloten we het lokaal tijdelijk te verlaten en ons een beetje moed in te drinken met een kingsize fanta. Voor een duel van dergelijke importance wilden we de range voor ons alleen.
Om Carl een plezier te doen, schoten we met een .22 semi-automatische colt. Een instapmodelletje. Persoonlijk ben ik meer vertrouwd met een Beretta. Laat ons dus maar stellen dat ik met een achterstand begon.
Carl schoot eerst. Het leek een beetje stuntelig maar nondemiljaar: 10 hits ofwa! De druk op mijn schouders was bijna ondraaglijk. Niet alleen waren alle kogels door het papier gegaan, ééntje was ook gevaarlijk dicht bij de roos gepasseerd. Proficiat,
Ik concentreerde mij en richtte. Schot na schot, recht op doel. Mijn zelfvertrouwen was groot, doch helaas. Toen het target naar voren kwam geschoven, zocht ik tevergeefs naar schietgaten. Onze schietbegeleider vond het wreed grappig. Hij kwam bijna niet meer bij. Toch één holletje in het papier.
Nu, eerlijk is eerlijk, het feit dat mijn geweer enkele keren vastliep, heeft er oprecht voor gezorgd dat ik -euh- uit mijn focus was. En zo'n klein kaliber. Tjah, als ge niet gewoon zijt daarmee te schieten....
Bij het naar buiten gaan probeerde ik mijn eer nog een klein beetje te redden. "I've let him win," fluisterde ik de gewerenman geniepig toe, maar ik denk niet dat hij mij geloofde.
Fair is fair. Carl was de betere. Wierook, wierook!
Breaking News ivm LOU
Het is zover, mensen. We hebben hem.
We waren op verkenning in ongekend gebied, toen mijn arendsoog achter het raam van een doordeweeks gebouw een affiche opmerkte. Carl maakte onmiddellijk een U-turn en voorwaar: Het was hem. Minstens 27 jaar jonger, maar zijn moustache had hem verraden.
Op een klein bladje: Fritkot.
Open 4.00pm - late.
Vanavond is het prijs.
Ik zweer het u.
Mission almost accomplished.
We waren op verkenning in ongekend gebied, toen mijn arendsoog achter het raam van een doordeweeks gebouw een affiche opmerkte. Carl maakte onmiddellijk een U-turn en voorwaar: Het was hem. Minstens 27 jaar jonger, maar zijn moustache had hem verraden.
Op een klein bladje: Fritkot.
Open 4.00pm - late.
Vanavond is het prijs.
Ik zweer het u.
Mission almost accomplished.
maandag 3 oktober 2011
Het schietincident
Aandachtige lezertjes zullen misschien gemerkt hebben dat -ondanks mijn zeer professionele 'Politie! Halt'- houding, slechts 7 van de 10 kogels het target geraakt hebben, toen ik mij liet slieren in de Pattaya Shooting Club.
De verklaring hiervoor is eenvoudig: een afwijking op de loop.
Alsof een natural zoals ik écht per ongeluk naast zo'n blaft van een plakkaat zou schieten of godbetert mijn kogel in de rij naast mij zou laten terechtkomen.
(Ik zie -louter hypothetisch natuurlijk- de verbaasde blikken al als ze dat target binnenhalen. Tien schoten, twaalf inslagen...)
Carl is niet overtuigd van de afwijking op mijn Beretta, dus de game is on.
Twee wapens. Elk 10 kogels. Het mannelijke versus het vrouwelijke geslacht.
De strijd voor eens en voor altijd beslecht.
De verklaring hiervoor is eenvoudig: een afwijking op de loop.
Alsof een natural zoals ik écht per ongeluk naast zo'n blaft van een plakkaat zou schieten of godbetert mijn kogel in de rij naast mij zou laten terechtkomen.
(Ik zie -louter hypothetisch natuurlijk- de verbaasde blikken al als ze dat target binnenhalen. Tien schoten, twaalf inslagen...)
Carl is niet overtuigd van de afwijking op mijn Beretta, dus de game is on.
Twee wapens. Elk 10 kogels. Het mannelijke versus het vrouwelijke geslacht.
De strijd voor eens en voor altijd beslecht.
En ze hadden honger!
Het moest er van komen.
Onder het motto 'baat het niet dan schaadt het niet', leverde ik mijn poezelige voetjes gewillig over aan een horde hongerige vissen.
Voorwaar! Na twintig minuten waren mijn voetjes nog poezeliger dan anders!
Onder het motto 'baat het niet dan schaadt het niet', leverde ik mijn poezelige voetjes gewillig over aan een horde hongerige vissen.
Voorwaar! Na twintig minuten waren mijn voetjes nog poezeliger dan anders!
De zoektocht naar de Lou
Twee dagen lang liepen we in de blakende zon grote delen van Jomtien te voet af.
Zonder resultaat.
Daarna huurden we een scootertje, bakenden onze perimeter af en kamden meticuleus straat na straat uit. Rare blikken, een zeer gat, geen Lou.
Op een paar dagen van de terugvlucht ziet het er niet zo rooskleurig uit, maar zoals altijd is er hoop. Volgens een Nederlands forum zouden we wel eens in de verkeerde soi's kunnen hebben gezocht.
Straks kruip ik dus weer achterop die scooter, sla de armen rond mijn eigenste Johnny waarna we samen het avontuur opnieuw tegemoet sjezen.
Zonder resultaat.
Daarna huurden we een scootertje, bakenden onze perimeter af en kamden meticuleus straat na straat uit. Rare blikken, een zeer gat, geen Lou.
Op een paar dagen van de terugvlucht ziet het er niet zo rooskleurig uit, maar zoals altijd is er hoop. Volgens een Nederlands forum zouden we wel eens in de verkeerde soi's kunnen hebben gezocht.
Straks kruip ik dus weer achterop die scooter, sla de armen rond mijn eigenste Johnny waarna we samen het avontuur opnieuw tegemoet sjezen.
De Yenga-queen of the night
Het is 10u 's avonds en nog betrekkelijk rustig in Walking Street.
Aan het begin van de straat stappen toeristen uit hun frisse bussen. Ze doorkruisen de beruchte avenue terwijl ze links en rechts foto's nemen. Aan het einde van de straat stappen ze opnieuw de bus op.
Ze hebben het hart van de city of sin gezien en hoeven er niets te verteren.
Ook wij stappen door de straat. Mensen verkopen bloemen en kransen. Iemand een kokosnoot? (Zonder de Lollie) Of een maatpak? Not again...
Er is een levend standbeeld en iets verder kan je jezelf laten schetsen voor een paar honderd baht. De Ramblas of Montmartre. Pick & Choose.
Er vormt zich een kleine file aan de Mac Donalds Walking Street. (Overal ter wereld smaken de hamburgers er identiek. Overal ter wereld met een irritant cornichonske.)
Ware het niet voor de tientallen aanbiedingen voor pingpongshows of de bars en clubs langs beide zijden van de straat, men zou in eender welke straat in eender welk land kunnen zijn.
Maar dit is Walking Street.
Een blond meisje met blanke huid danst op een balkon. Russian Girls in de aanbieding.
Ook ladyboys ontbreken niet. Sommige zijn kunstige meesterwerken. Andere zijn duidelijk nog in het transformatieproces. Opzichtige make-up, knokige schouders, diepe stem en soms een klein detailke dat mannen die te diep in het glas gekeken hebben al eens over het hoofd zien.
We komen voorbij een grote loods. Zes bars aan de linkerkant, zes bars aan de rechterkant.
In elke bar een meisje of 10.
De meisjes in de bars aan de ingang proberen de klanten binnen te schreeuwen. Op automatische piloot hangen enkele dames rond de palen. Kijk eens hoe plezant het hier is. Kijk eens hoeveel fun we hebben.
Er zit een klant of drie. (Zou er geen overaanbod zijn in Pattaya?)
We besluiten binnen te gaan. Vijf man met geld in de loods. De tweede bar rechts heeft geluk.
Terwijl Carl geniet van zijn pintje, speel ik een partijtje yenga met twee dames.
Ik heb vanavond een heel vaste hand en -ongelofelijk maar waar- onze toren groeit in die mate dat zelfs de dames in de bars er foto's van nemen met hun gsm.
Mijn gehandicapeerde vinger deert mij niet. Ik ben unstoppable.
Onze toren groeit tot net onder het plafond. Zo hoog dat ik tot op de toog moet kruipen om verder te kunnen spelen. Gelukkig zijn we geen pleuers.
En het beste van al: ik heb hem zelfs niet doen stuiken.
Hoerenchance.
Aan het begin van de straat stappen toeristen uit hun frisse bussen. Ze doorkruisen de beruchte avenue terwijl ze links en rechts foto's nemen. Aan het einde van de straat stappen ze opnieuw de bus op.
Ze hebben het hart van de city of sin gezien en hoeven er niets te verteren.
Ook wij stappen door de straat. Mensen verkopen bloemen en kransen. Iemand een kokosnoot? (Zonder de Lollie) Of een maatpak? Not again...
Er is een levend standbeeld en iets verder kan je jezelf laten schetsen voor een paar honderd baht. De Ramblas of Montmartre. Pick & Choose.
Er vormt zich een kleine file aan de Mac Donalds Walking Street. (Overal ter wereld smaken de hamburgers er identiek. Overal ter wereld met een irritant cornichonske.)
Ware het niet voor de tientallen aanbiedingen voor pingpongshows of de bars en clubs langs beide zijden van de straat, men zou in eender welke straat in eender welk land kunnen zijn.
Maar dit is Walking Street.
Een blond meisje met blanke huid danst op een balkon. Russian Girls in de aanbieding.
Ook ladyboys ontbreken niet. Sommige zijn kunstige meesterwerken. Andere zijn duidelijk nog in het transformatieproces. Opzichtige make-up, knokige schouders, diepe stem en soms een klein detailke dat mannen die te diep in het glas gekeken hebben al eens over het hoofd zien.
We komen voorbij een grote loods. Zes bars aan de linkerkant, zes bars aan de rechterkant.
In elke bar een meisje of 10.
De meisjes in de bars aan de ingang proberen de klanten binnen te schreeuwen. Op automatische piloot hangen enkele dames rond de palen. Kijk eens hoe plezant het hier is. Kijk eens hoeveel fun we hebben.
Er zit een klant of drie. (Zou er geen overaanbod zijn in Pattaya?)
We besluiten binnen te gaan. Vijf man met geld in de loods. De tweede bar rechts heeft geluk.
Terwijl Carl geniet van zijn pintje, speel ik een partijtje yenga met twee dames.
Ik heb vanavond een heel vaste hand en -ongelofelijk maar waar- onze toren groeit in die mate dat zelfs de dames in de bars er foto's van nemen met hun gsm.
Mijn gehandicapeerde vinger deert mij niet. Ik ben unstoppable.
Onze toren groeit tot net onder het plafond. Zo hoog dat ik tot op de toog moet kruipen om verder te kunnen spelen. Gelukkig zijn we geen pleuers.
En het beste van al: ik heb hem zelfs niet doen stuiken.
Hoerenchance.
zondag 2 oktober 2011
De roze vriend
Waar is de tijd dat ik nog boeken in Carl's valies smokkelde om toch maar niet zonder lettertjes te vallen op reis.
De tijd dat ik nog harde keuzes moest maken omtrent welk leesvoer mee te nemen en die drastische beslissing dikwijls uitstelde tot het laatste moment.
Niets van dat alles dit jaar, dankzij mijn roze Cybook en mijn privé-bibliotheek.
Dat we al schone momenten hebben beleefd!
De tijd dat ik nog harde keuzes moest maken omtrent welk leesvoer mee te nemen en die drastische beslissing dikwijls uitstelde tot het laatste moment.
Niets van dat alles dit jaar, dankzij mijn roze Cybook en mijn privé-bibliotheek.
Dat we al schone momenten hebben beleefd!
Dag 7, 8, 9 ...
Dobber, dobber.
Plons, plons.
Beetje lui.
Beetje onnozel doen.
(De filmpjes waarin Carl van Mitch van Baywatch speelt en John Terra nadoet behoren tot de privé-sfeer.)
Plons, plons.
Beetje lui.
Beetje onnozel doen.
(De filmpjes waarin Carl van Mitch van Baywatch speelt en John Terra nadoet behoren tot de privé-sfeer.)
Abonneren op:
Posts (Atom)