Stress...
Vandaag stond de fietstocht met Van Kessel en co op het programma en mijn vingertje werkte niet echt mee. Onze vaste apotheker voorzag ons gelukkig van een schoon verbandje en plastic plakkers om de boel samen te houden. Na een grondige inpakbeurt (met dank aan dokter Carl) vertrokken we te voet naar de Grand China Princess. We dronken nog een colaatje en waren volledig klaar voor onze heldentocht. Enkele minuten voor één op naar de lobby!
Wie boekt via een Nederlander, mag gerust een meute Hollanders verwachten. De lobby was volgepakt met noorderburen. In onze groep zat nog één dappere Brit.
Onze Thaïse gids (de Co is waarschijnlijk al dik binnen en ligt probably op zijn looi gat op het strand) informeerde naar de conditie van mijn hand en of het wel zou gaan want het eerste halfuur zouden we onze weg moeten zoeken door druk verkeer.
Langs onze kant zijn we niet gewoon te pleuen en ik voelde mij een oorlogsveteraan toen ik stoer antwoordde dat ik mijn rechterhand nog had om te remmen.
Enkele tourtjes in de ondergrondse garage en we vlogen uit het nest. Eerst door Chinatown waar we ongelofelijk smalle straatjes namen en ongeveer letterlijk door de mensen hun keuken fietsten (wat ik persoonlijk nogal genant vond), daarna naar de overzetboot voor Thonburi. We hopten er met fietsen en al op een longtailboot die ons naar het stilste en groenste stukje van Bangkok bracht.
In kolonne reden we langs de spoorlijn naar het noorden, tussen waterspinazieplantages, over betonnen minibrugjes. Adembenemend.
Deze tijd van het jaar kan het weer heel plots keren. Te midden van de bosjes overviel ons een stortbui gelijk ik er nog nooit één gezien heb. Het water gutste naar beneden. Geen Thaï meer te bespeuren. Elf fietsers en het overdonderend geluid van een tropische stortbui. Ik had schrik om met fiets en al van zo'n brugske te rijden of tussen boot en wal in de Chao Praya te stuiken maar na ons buitje waren we zwetsienat, zuipnat, zeiknat... (woorden schieten te kort.)
Tegen de tijd dat we met de longtailboot ons restaurantje (rond een uur) of vier hadden bereikt, klaarde de hemel alweer open. Op het menu: Gebakken rijst met ei en een pikante bouillon met varkensgehakt en tofoe. De Nederlanders keuvelden gezellig onder elkaar over de goedkoopste vluchten, de goedkoopste eetgelegenheden, de goedkoopste... (bon, u snapt de punt) terwijl ze gretig opschepten en zelfs bijvroegen. Weer een avondmaal uitgespaard.
Ondertussen babbelden wij met onze Britse compagnon. John -het kon een John zijn maar eigenlijk wisten we zijn naam niet- was op weg naar Koh Samui voor het huwelijk van zijn dochter en was voor de eerste keer in Azië. Dieje mens was oprecht blij dat we de moeite deden om al ne keer een woordje Engels te klappen. Welk een wereldburgers zijn wij toch.
De boot bracht ons tot aan de sluis tussen de klongs en de Chao Praya (levensnoodzakelijk of iedereen zijn doening zou onderstaan) waar we konden kiezen tussen nog een stukje met de boot of nog een stukje fietsen.
De Nederlandse meerderheid rulede en bijgevolg gingen we 'lekker nog een eindje fietsen'. (Betaald is betaald?) Carl en ik hadden al een zadelpijn en overwogen al de aanschaf van een poepkussentje maar no pain, no gain. We zouden ons niet laten kennen.
Door de hevige regenval was het water van de Chao Praya deftig gestegen. De geïmproviseerde houten loopbruggen en zandzakdijken vormden een extra uitdaging die mankepuut met trots en succes overwon. Tientallen handelaars waren hun kraampjes al aan het opstellen toen we langs de avondmarkt opnieuw door Chinatown fietsten. Uiteindelijk maar één ouder vrouwtje met kraam en al bijna van haar sokken gereden. Missie geslaagd.
In het hotel rekenden we af en namen dan samen met John de expressboot naar ons doening.
Eerlijk: Alleen hadden we zo'n tocht niet kunnen uitstippelen. Het was absoluut de moeite waard.
s'Avonds trokken we naar Khao San Road, een bij nachte verkeersvrij avenueke dat blijkbaar dankzij Leonardo Di Caprio en 'The Beach' veel faam verwierf. Als ge ne keer veel bleke bij elkaar wilt zien in Bangkok: This is the place. Veel eetstalletjes, veel drankgelegenheden (met de typische drankemmers/buckets met goedkope whiskey en frisdrank of redbull). Alles aan zeer democratische prijzen.
Ik was nogal getingeld om de fish spa (jaja, uw voeten in een aquarium) te proberen, maar kon mij nog net bedwingen. Voor 150 baht (+/- 150 frank) kunt ge pertans niet sukkelen, maar ik heb al gehoord van mensen die er invallen en zo.
We'll see. Genoeg zottigheden voor één dag. Misschien in Pattaya...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten